Gerisi malum hikaye yağmur, dereler, ıslah, sel filan derken giden onlarca can. İnsanın içine oturan tarfisiz bi his. Ama sonra öğreniyoruz ki telaşlanacak birşey yok. Bu ölümler ölenlerin kendi hatasıymış. Tabi canım yani vatandaş gidip dere kenarına yerleşiyorsa, ona ruhsat veren belediyenin yada belediyeye nedir bu diye sormayan devletin ne suçu var ki?Hem ne var yani yağmurlu havada dışarı niye çıkıyosunuz ki otursanıza evde. Suçlusunuz çünkü bu ülkede yaşıyosunuz. Suçlusunuz çünkü evde oturmadığınız gibi bide kalkıp işe gidiyosunuz hem de neymiş efendim servisle gideceklermiş. Bak sen!! yoksa ne suçu varsa insanlara mal muamelesi yapıp arkasında camı bile olmayan panelvanı servis diye o insanlara yollayan adamın. Suçlusunuz çünkü öldünüz. Ne yani pek saygıdeğer yetkililerimizden daha mı iyi biliyosunuz yoksa canım!! Onlar öyle diyor ya işte.

bi siktir git ya

• La Fontaine
• İstanbul Hatırası
• mesıncır sohbetleri #1
• Yağdır mevlam su
• Kral öldü yaşasın yeni kral

Kışı soğuğu sevmişimdir hep. Yazdan da bir o kadar nefret etmişimdir. Aslında hala çözebilmiş değilim yazı sevmediğim için mi kışı seviyorum yoksa tam tersi mi? Bu konu burda bekleyedursun ben yağmurdan bahsetmek istiyorum. Her zaman önemli bir yeri oldu yağmurun hayatımda. Bunu ilk farkettiğimde daha ilkokul beşinci sınıfa gidiyordum. Deli gibi yağmur yağıyordu ve ben dışarıda t-shirtleydim, dolaşıyordum. Aylardan ocaktı. O zamandan beri hayatıma birileri girerken ,hayatımdan birileri çıkarken yada herhangi bir evresinde hayatımın hep yağmur vardı. Hiçbir zaman kolayca dökemediğim gözyaşım gibiydiler benim yeryüzüne inen her yağmur damlası. Evet öyle kolay ağlayabilen biri değilimdir. kendimle ilgili en çok muzdarip olduğum konu da budur zaten. Ağlayabilseydim keşke her yitirdiğim arkasından ya da yakışmazmıydı mı ki şöyle adam gibi bir kaç gözyaşı mutluluklarımdan sonra. Bazıları zayıflık diyorlar adına. Kimileri de “erkek” oldukları için ağlayamazlar(mış). Orhan veli bile demiş:

“bakakalırım giden geminin ardından;
atamam kendimi denize, dünya güzel;
serde erkeklik var, ağlayamam.”

Ustaya saygım sonsuz ama yalan. Yok öyle birşey. Ne zayıflıktır ağlamak ne de kadınlara has bir şey. Aksine bir güçtür ağlamak. İyiliği, iyi niyetin, sevginin gücüdür, göstergesidir. Yani erdemdir ağlamak. Ağlamalı bol bol. Ağlamalı ki bu savaşlarla, kötülüklerle dolu dünyada yüreği taş kesmişler, suya kavuşan toprak misali biraz daha yumuşarlar belki kalplerine değen her damla gözyaşından sonra.

Son sözü yine bir üstat söylesin:

nasıl etmeli de ağlayabilmeli
farkına bile varmadan?
nasıl etmeli de ağlayabilmeli
ayıpsız,
aşikare,
yağmur misali?

neylersin alışkanlık
için kan ağlarken yüzün güler
dikilitaş gibi dinelirsin yine.
yavrum, erişmek ne müşkülmüş meğer,
anneler gibi ağlamanın yiğitliğine?

Nazım Hikmet Ran

• Ne bu ciddiyet!!!
• Vodafone Free Zone
• Türkiye İstatistik Günü
• Malt
• redd

Böyle demiş Marca manşetinde. Türkçesi “Yeni Kral“. Hakikaten de haketti bu ünvanı. Başından sonuna kadar çok iyi oynadı. Maç 2-0 a geldiğinde aklıma 2004 yapımı Wimbledon geldi. Karakterler itibariyle uymasa da orda da bizim esas oğlan 2-0 geriye düşer ve 3. sette yağmur arası ve derken 3-2lik galibiyet. Olur mu acaba dedim. Oldu da. Yağmur arasından sonra Federer daha toparlanmış gibiydi. Hızlı da başladı ama ara ara maçtan çok kopmuş gibiydi. Çok basit ve amatörce hatalar yaptı. Ama setleri 7-6 alıp 2-2 getirmeyi bildi. 4. setin tie-break oyununun ilk sayısı şimdiden efsane oldu benim için. Herkes izlesin izlettirsin. Son sete de Federer hızlı başladı ama ilk 8 oyunda kimse daha servis kıramamıştı ki yine yağmur yetişti yorulan sporcuların imdadına. Ama yağmurdan sonra 6 oyun da daha servis kırılamadı en sonunda o müthiş kondisyonuyla Nadal yeter dedi(Öncesinde annem çoktan demişti. yeter başka şey açın onu izleyelim diye söyleniyordu :)) Servisi kırdı ve sonraki servis oyununda da hata yapmadı. 9-7 aldı seti. Maç sonrası sevinci de çok samimiydi. Herşeyiyle hakketti Nadal.Fransadaki hezimetten sonra kendisini Federerin usta olduğu çim kortta da kanıtladı. Yani kral öldü yaşasın “yeni kral“.

Maçın diğer ilginç tarafı ise bütün aile beraber takip etmemizdi. Taraflar arasında gayette heyecan hakimdi. En son ne zaman böyle bir tablo vardı gerçekten hatırlamıyorum. :) Uzun zaman olmuştu. Özlemişim

• Ben Şemsiye Kıllandım…
• Yağdır mevlam su
• Ne bu ciddiyet!!!

Öyle pek ciddiye de almamalı hayatı. Ne de olsa mutlak sadece iki doğrusu var. Yaşam ve ölüm. Gerisi tamamen doğaçlama. Yap yapabildiğini. Ama asla insanlardan beklenti içinde olmamalı. Zaten hiç anlamıyorlar gibi geliyor beni. Nasıl oldu da bu kadar farklı yollarda giderken kesiştik anlamak güç. “üç kişi ya da beş kişi anlar.” Sanırım bu herkes için böyle. O halde ne kadar kötü kimse kimseyi anlamıyor mu yani. Yani bir kişi bile yok mu başkalarını anlamak için çabalayan. Neden? ne zaman ve nereye çıkartıp koyduk insanlığımızı, kim doldurduğu içimize kendini beğenmişliği? Sorular… Yine başladım işte. Neyse dönemlim konumuza. Elbette vardır en azından beni anlıyor hakkaten diyebileceğimiz insanlar. Dostlar, ve hatta bir sevgili. Zamanla karşına çıkan farklı yüzler işte. Bazen yanında taşıdığın bazen arkanda bırakmak zorunda kaldığın. Tüm hayatın etraflarında şekillenir. Büyüdükçe olacağın adama şekil verirler içten içten. Tabi sen de onlara verirsin. Ama dedim ya hayat işte çok ciddiye almayacaksın tadını çıkarmak lazım herşeyin. Bitmez sanma. Biter. Bilhassa en güzelleri en çabuk biter. Gün gelir hayat bile biter. Dur der birden işte. Gitmez ne yaparsan yap.O an da kimse de olmak zorunda değildir yanında ki genelde de olmaz zaten. Tenhada kıstırır bizi zaman. Susturur bağırırsın sesin çıkmaz. Tüm anlamını çeker alır içinden. Bir daha hiç eskisi gibi olmayacak gibi. Sanki zirveden kopup gelen bir çığın altında kalmış gibi ezilirsin ağır gelir işte. Bazen sevdiğinden ayrılmaktır, bazen bir dostu kaybetmek ya da herhangi birşey işte ne olduğunun ne önemi var. Seni sen yapan ne varsa. Biri yokken sen de sen olamazsın. Ve Biri gitti mi hayatından herşey öyle ani değişir ki. Ardarda dizilmiş domino taşları gibi herşey çıkar gider hayatından. Gider çünkü sensindir değişen. Sen bile gitmişsindir ki başkaları niye kalsın. Zordur değişmek ve çevrendekiler uyum sağlamak istemezler bu değişime yada isterler de yapamazlar. An gelir tak eder canına bu yaşamak meselesi ama bir anda sana bu oyunu oynayan hayat çoktan yapmıştır planını. Herşey ota sararken tek bir şey değiştirir hayatları tekrar. Ne mi o tek birşey gülmek, gülümsemek. İşte bu yüzden ciddiye almamak lazım hayatı. Gülün güldürün bol bol. Kimbilir belki birgün birileri gülümsemenize aşık olur. Ya da siz olursunuz canım belli mi olur :)

Şarkı da bitti bu arada, sahi uzun zaman oldu yağmur da ıslanmayalı

• Yağdır mevlam su
• Enteresan
• Ben Şemsiye Kıllandım…
• 21
• Icraatin içinden -2-