Her çocuğun uyumadan önce aklına gelen fantastik şeylerin çoğunu (oran vermem gerekirse tam olarak %83) yatağının altındaki dünya oluşturur. Hatta yatağının bi altı olmasa bile. Mesela ben bunları düşündükçe kafamı daha da yastığa gömerdim. Çocukluk işte, kendimi deve kuşu sanıyodum muhtemelen.

devamı →

Evimizin karşısında oturan yaşlı bi çift var. Ben kendimi bildim bileli yaşlılar. Galiba yaşlı doğdular bilemiyorum. Bu çift ben ufakken mahallede top oynamamıza izin vermezdi. devamı →

Sana sonsuza kadar yazılar yazamam, hemde hala en sevdiği oyuncağını kaybetmiş çocuk psikolojisinden kurtulamamışken. Üstelik sayende bin türlü tuhaf alışkanlığa bulaşmışken bu hiçte adil olmaz değil mi?

Gerçeklerle yüzleşmek lazım birader. Herkes kenan değil unutarak kurtulabilirsin. Milyonlarca kişinin milyarlarca kez deneyip başaramadığı şeyi benden istemek hayalperestlik olur (gerçi bu yüzden güzelsin ya neyse). O bi kere olur iki kere olur. Bundan sonrakiler için evrak mevrak istedilerde uğraşmam şimdi. Devlet bize sahip çıksın.  Yoksa allah belamı versin bi kuru dalla gelene gitti giderim benden söylemesi! o kaddar! (seviyorum böyle normal başlayıp öküzce bitirmeyi. ehi.)

(esasen çok geç kalmış bi yazıdır kendisi. ama napalım anca pc başında huzura kavuşabildim (: )

Uzaklığın ne kadar acı verdiğini ufacıkken anlamıştım. Bi sokak alttaki bakkal bi sokak yukarıdaki fırın kadar uzaktı. Ama o bakkaldan daha güzel abur cubur satan diğer bakkal tıpkı o fırından daha güzel ekmek yapan diğer fırın gibi çok uzaktı. Hayatı bakkal-fırın-ev üçlemesinde geçen bi çocuk için güzel ve yerinde tespitlerdi bunlar. Aslında tespit insanı olmamda o yılların etkisi yok değil ama tabi konuda bu değil.

devamı →