Bu yazının üzerinden 1 yıl 10 ay 14 gün geçmiş. Yani artık burda yazılanlar güncelliğini yitirmiş olabilir. En iyis siz Anasayfa ya da bi göz atın ;)

525 ten KYK durağında inip A Blok (kendi bölümümüz şu an tadilatta olduğu için dersleri Fen Fakültesi‘nin bu bloğunda görüyoruz) ‘a gidebilmek için öğrenci çarşısının içinden geçmem gerek. Ege Üniversitesi öğrencisiyseniz ne dediğimi anlamışsınızdır. Anlatmak istediğim asıl şey ise Kamil Koç‘un bürosundan sonraki kısım ile ilgili. E-cafe önü diyelim hatta tam olarak.

Buraya sürekli standlar kurulur. Kredi kartı kakalamaya çalışan bankalar, gezi düzenleyen gruplar, gönüllü arayan sivil toplum kuruluşları vs vs (hatta daha önce bloga yazdığım dodileme istasyonu tarzı pazarlama aktiviteleri falan ). Ve burada sık sık elimize tutuşturulmaya çalışılan broşürler var. Benim derdim ise onlarla.

O dağıtılan broşürleri genelde almam. Teşekkürler der geçerim. Biliyorum ki eğer ben o broşürü alırsam üzerinde yazan şeyi yapmak/almak için üzerimde baskı oluşturacak. Ordan her geçişimde onlardan alsam bir kaç ay sonra “ulan o kadar aydır dağıtıyolar bari bi gezilerine gideyim” demeye başlıcam. Ne gereği var ki şimdi bunun?

Mantıksız mı geldi? Şöyle düşün: yolda yürüyosunuz elinize bi yemek salonu ile ilgili broşür verdiler. Sürekli gittiğin yerden hiç bir farkı yok, belki de daha pahalı. Ama aranızda “şuraya bi gidelim bakalım hacı” diye konuşmuyo musunuz? Sence bu yeni yerleri keşfetme dürtüsü mü? Sen öyle san. Sadece o broşürü aldığın için o yere karşı sorumluluk duyuyosun o kadar. “Davete icabet adettendir” derler ya işte bunun etkisi.

İşte bu saçmasapan etkinin altında kalmamak için almıyorum onları. O yüzden sinirli sinirli bakmayın bana broşürleri dağıtan arkadaşlar. Tamam sen paranı onları dağıtarak kazanıyosun ama seni mi düşüneyim kendimi mi?

Tabi bunların dışında sırf güzel bi kız dağıtıyo diye aldıklarım da oldu. Bunların etkisi ise daha fazla. Aman aman düşman başına. Erik gibiydi böyle, kütür kütür.

• Benzer Yazılar
• Etiketler