Bu yazının üzerinden 3 yıl 6 ay 11 gün geçmiş. Yani artık burda yazılanlar güncelliğini yitirmiş olabilir. En iyis siz Anasayfa ya da bi göz atın ;)

Babamın testislerinde spermatogenez geçirdiğimde kaybettiğim için üzüldüğüm bi çok yetenek var. Üstelik hiçbir işe yaramadan silinip gittiler. En kallavi özellikleri alan Taylan‘ın ben yumurtayı delerkenki bakışını görmeniz lazımdı. Evet adı Taylan (adını ben koydum), esmer ve yavşak hemde. Esmer sperm nasıl olmuş bilmiyorum ama ailede bi tuhaflık olduğunu söylerim her zaman.

Bu Taylan zibidisinin yanında 2 tane de güzel x kromozomlu sperm kardeşim vardı. Ama onlar malesef yarışın ilk etabında havlu attılar. İçim buruk yüzdüm onca santimetreyi. Gelelim Taylan zibidisine. Bu herife ben zaten epididimiste uyuz oldum. Yok efendim benim genlerim şöyle, şöyle atletizme yatkınım, gözlerim mavi, saçlarım sarı olucak vs. Ama artisliği vajinaya kadarmış. Yumurtaya yaklaşırken heyecandan spin atıp yarış dışı olunca içimin akrozomlarım eridi şahsen. Yumurtayıda delince kuruldum köşeme, taktım kulaklıklarımı walkmanimi dinlemeye başladım. Malum embriyoyu dişi kuş yapar. Sonrasında hatırladığım tek şey gözlüklü bi amcanın kıçıma şaplak atması.

Neyse konu o değil, asıl konu malesef bana kalan en büyük kazık. Herşeyden çabuk bıkıp yarım bırakma huyum. Kimi zaman kahrolsun krossing-over diyorum kendi kendime ama artık yapacak bişi yok tabi. Başlayıp bitirdiğim işlerin sonu hep sallamadır. Blog için tema yapayım diyorum yarım kalıyor, yeni bi blog açayım diyorum yarım kalıyor, yazı yazmaya başlıyorum yarım kalıyor, -össye hazırlanırkene- ders çalışayım diyorum yarım kalıyor, aklımda bi proje var kağıda dökeyim diyorum yarım kalıyor… Sanırım yarıda bırakmadığım tek şey yarıp bırakmak.

Ah ulan Taylan gitti güzelim mavi gözler….

• Benzer Yazılar
• Etiketler