Bu yazının üzerinden 1 yıl 7 ay 25 gün geçmiş. Yani artık burda yazılanlar güncelliğini yitirmiş olabilir. En iyis siz Anasayfa ya da bi göz atın ;)

Evimizin karşısında oturan yaşlı bi çift var. Ben kendimi bildim bileli yaşlılar. Galiba yaşlı doğdular bilemiyorum. Bu çift ben ufakken mahallede top oynamamıza izin vermezdi. Sadece top değil herhangi bi oyun da yasaktı. Gürültü yapıyomuşuz. Bizden önceki çocuklara da yapıyolarmış aynısını. Dolayısıyla eski çocukların-şimdiki büyüklerin nefretini kazanmışlar.

Yıllar geçmiş üstünden, şimdi o çiftten kadın olanı elden ayaktan düşmüş, konuşmaya çalışınca homurtudan başka bişi duyuramayan acınası bi hale gelmiş. Hergün kapının önüne çıkıp oturuyor. İnanılmaz bi şekilde hala elindeki sopayı sallayarak mahalledeki çocukları kovalamaya çalışıyor. Mahallenin çocukları ise onunla dalga geçiyor. Kimisi taklidini yapıyor, kimisi gürültü yapmaya devam ediyor. Bu çocukların anne babaları zamanında bu insanlardan çok çektikleri için çocuklarına da kızmıyorlar. (Dün bi tanesini gördüm kılını kıpırdatmıyordu, hatta çocukların yaptıklarına gülüyordu) Bu çiftten erkek olanı ise hala taş atıyor. Ben ufakken de atardı. Öküz hala öküz.

Kendi çocukluğuma dönüp bu insanların bize zamanında nasıl davrandıklarını hatırlıyorum. Bazen bu yaşadıklarını hakettiklerini düşünmüyo da değilim. Eh siz de hak verirsiniz ki ufakken topunuzu kesen, sizi sopayla kovalayan insanları sevmek, merhamet etmek biraz zor. Ama bu insanlardan öğrendiğim tek şey nasıl bir insan olmamam gerektiği. Bunun için şükran duyuyorum kendilerine.

Eve geri dönünce buradaki anılarım canlanıyor :)

(bu veya buna benzer bi yazıyı daha önce yazdım diye hatırlıyorum ama aramalarıma rağmen bulamadım. tekrar yazayım dedim. )

• Benzer Yazılar
• Etiketler